Ov ovluyub quş quşlayan ƏSİRLƏRİMİZ

Kitabi “Dədə Qorqud” dastanında “Uşun Qoca oğlu Səgrəyin boyu” var. Uşun Qocanın oğlu Səgrək 15 yaşına çatanda qonşuları ənənəvi olaraq bunun başına qaxınc edirlər ki, qardaşın Şöklü Məliyin qalasında əsir saxlanılır. 15 yaşlı Səgrək də gəlib anasına deyir ki, and olsun bizi yaradana o gül boğazını üzərəm, bəs niyə demirsən, qardaşını düşmən həbs edib, əsir saxlayır? Anası da deyir ki, ay oğul, düşmən güclüdür, istəmədim səni də əlimdən alsın. Bizim ailələrdə ənənəvi olaraq xəbər ən sonda ataya çatır. Türklər belə yerdə deyir “Ən sonda babalar duyar”.

Xülasə, sonda ata oğlunu bu yoldan döndərmək üçün gedir elin ağsaqqalı Dədə Qorqudun yanına. Dədə Qorqud deyir ki, “get, oğlunun ayağına “ətdən buxov” vur”. Heç bilirsinizmi, bizim Dədəmizin “ət buxov” dediyi nə idi? Bu, qadın idi. Bəli, bizdə taa Dədə Qorquddan üzü bəri qadına münasibət belə “yüksək” olub.
Xülasə, eldən-obadan bir zavallı Fatmanisəni zurna-qavalla alırlar Səgrəkə. Səgrək toy gecəsi qızı xoşbəxt etmir. O, gərdəyə girib qılıncını çıxarıb qızla öz arasına sancır və deyir: “Bu qılıncımla doğranım, oxuma sancılım, oğlum olmasın, olsa da heç on yaşına varmasın, əgər, qardaşımı düşmən zindanından xilas etməmiş sənə toxunsam”.

Belə deyib, düşmən qalasına hücum edir. Lakin Şöklü Məliyin qalasına yol gözəl bir qoruqdan keçirdi. Səgrək bu qoruğa girir və qırqovulları vurur, ov ovlayır, quş quşlayır, ceyranları kəsir kabab çəkir, yeddi illik şərabdan içir və dərin yuxuya dalır. Dədə Qorqud demişkən, Oğuz igidlərinin başına nə gəlsə, yuxuda gələrmiş. Qoy, Səgrək yuxusunu bişirsin, ayılmasın. Ayılıb bu günümüzü görər, o ceyran başı kəsdiyi xəncərini öz köksünə sancar. Mən isə sizlərə Kəlbəcərdə tutulan soydaşlarımızdan danışım.

İndi ermənilərin bütün saytları ötən gün Kəlbəcərdə əsir götürülən soydaşlarımızın videogörüntüsünü yayır.
Videoda sifəti görünməyən soydaşlarımız bu yerlərin onların doğma kəndi olduğunu və iki gün aclıqdan əziyyət çəkəndən sonra, nəhayət, qarşılarına çıxan dananı kəsərək aclıqdan xilas olduqlarını deyir.

Daha sonra Kəlbəcərdəki erməni fermalarından birindən içərisinə “samaqon” araq tökülmüş mineral su şüşəsini də ələ keçirdikləri, arağı dana kababı ilə içməyə hazırlaşdıqları bəlli olur.

Bir sözlə, düşmən əsirliyində olan doğma kəndini görməyə gedən soydaşlarımız, əsrlər öncə doğmaca qardaşını əsirlikdən azad etməyə gedən Səgrək kimi ov ovlayıb, quş quşlayıb, kabab çəkib, üstəlik, üstündən də araq içib. Ola bilər, bəlkə də belə bir video heç çəkilməyib, ermənilər montaj edib. Amma bizim tariximizdə qardaşını xilas etməyə gedən, lakin yolda şərab içib, kabab yeyib yıxılıb yatan Səgrək obrazı var. Qazan xan da oğlu ilə ova çıxanda təbiətsevər düşmənin qoruğundakı qırqovulları, ceyranları məhv edib, kabab çəkib yedikdən, şərab içdikdən sonra yatır və əsir düşür.

İndi erməni əsirliyində olan soydaşlarımız da doğma yurdun, daha doğrusu, yurdsuzluğun alışıb qovurduğu ürəkdən gələn bir sızıltıyla o ağacı, o torpağı öpmək, ötənlərə xəyali qovuşmaq və bu anların romantikasını yaşamaq əvəzinə kabab çəkib kef edirlər.

Hamısı bir yana, bizim genimizdə bir kabab yanğısı var. Dağa-meşəyə gəzməyə gedənlər orda kabab çəkdiklərini elə ağız dolusu ilə danışırlar. Məncə bizim ulu babalarımız gerçəkdən köçəri olublar. Bu kabab yanğısı da canımıza, genimizə o köçəri həyatından köçüb.

Ən dəhşətlisi, “Facebook”da bığlı-saqqallı, yekəpər kişilərin Kəlbəcər həsrətli şeirlər paylaşmasıdır. Kişi də qoca qarı kimi öz dərdini mərsiyəyə çevirirsə, vay halımıza.