“Bəzi adamlar həyatda bir yol seçirlər və ömürlərinin sonuna qədər o yolla gedirlər. Mən də seçmişdim…”
İbrahim Yusifzadə bu sözləri deyəndə, əslində, təkcə öz taleyindən danışmır. O, bir nəslin dünyagörüşünü ifadə edir. Dövlət sözünün müqəddəs səsləndiyi, kənd yollarında görünən bir xidməti maşının uşaqların xəyalında bütöv bir aləm yaratdığı illərin nəslini…
Yardımlının Şıxlar kəndində böyüyən o kənd uşağı uzaqdan görünən dövlət maşınlarına baxıb xəyal qururdu. Tozlu yollarla gələn adamlar ona adi insanlar kimi görünmürdü. Elə bilirdi ki, dövlət özü gəlir. Bəlkə də həmin uşağın gələcək taleyi elə o günlərdə yazılmışdı. Aradan onilliklər keçib. Indi o kənd uşağının saçları ağarıb, çiyinlərinə böyük dövlət məsuliyyəti yüklənib. Həyat onu müəllim kürsüsündən parlament dəhlizlərinə, rayon idarəçiliyindən ölkənin ali qanunverici orqanına gətirib çıxarıb. Amma bir şey dəyişməyib: Seçdiyi yola sədaqət.
Bu gün 79 yaşını qeyd edən İbrahim Yusifzadənin ömür yolu yüksək vəzifələrin deyil, məsuliyyətin tarixidir. Onun həyatını sadəcə tutduğu postlarla ölçmək mümkün deyil. Çünki bəzi insanlar vəzifədə və vəzifə üçün çalışır, bəzi insanlar isə dövlətə və xalqa xidmət üçün vəzifə tuturlar.
İbrahim Yusifzadə ikinci qismdəndir. Onun 10 iyun 1947-ci ildə Yardımlının Şıxlar kəndindən başlayan həyat yolu Azərbaycan insanının zəhmətə, elmə və dövlətə bağlılıq ənənələrinin canlı təcəssümüdür.
Bu ömür yolunun ilk gənclik illərində kənd məktəbinin şagirdi müəllim oldu, müəllim ictimai fəaliyyətə qoşuldu, dövlət idarəçiliyinin müxtəlif pillələrində çalışdı. Həyat onu fərqli vəzifələrə gətirsə də, hər mərhələdə eyni prinsipə sadiq qaldı, dövlətə xidməti şəxsi maraqlardan üstün tutmaq.
1967-ci ildə ailə həyatı quran İbrahim müəllim ömür boyu ailə dəyərlərinə də eyni məsuliyyət və sədaqətlə yanaşıb. Onun həyat yolunda ailə həmişə mənəvi dayaq və güc mənbəyi olub.
İbrahim Yusifzadənin ömür yolu təkcə bir insanın taleyi deyil, həm də Azərbaycan dövlətçiliyinin müxtəlif mərhələlərinin canlı məmur həyatıdır. Şıxlar kənd məktəbindən başlayan yol onu əvvəl Zaqatala Pedaqoji Texnikumuna, daha sonra Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin Filologiya fakültəsinə aparıb. Təhsil aldığı illərdə sözə, ədəbiyyata və milli düşüncəyə bağlılığı formalaşıb. Bəlkə də sonralar yazdığı, amma heç vaxt çap etdirmədiyi şeirlərin mayası məhz həmin illərdə yoğrulub.
1966-cı ildə müəllim kimi əmək fəaliyyətinə başlayan İbrahim müəllim çox keçmədən ictimai işlərə cəlb olunub. Rayon Komsomol Komitəsində şöbə müdirliyindən birinci katibliyə qədər yüksəlib. Beş il Yardımlı Rayon Komsomol Komitəsinin birinci katibi kimi fəaliyyət göstərərək gənclərlə işin təşkilində və ictimai həyatın canlandırılmasında fəal rol oynayıb. Sonralar dövlət quruculuğu və politologiya sahəsində təhsil alıb, partiya və dövlət strukturlarında müxtəlif məsul vəzifələrdə çalışıb, rayonun mədəni həyatına rəhbərlik edib, xalq nəzarəti sistemində fəaliyyət göstərib. 1989-cu ildə Abşeron Rayon Partiya Komitəsində Partiya Komissiyasının sədri vəzifəsinə təyin olunaraq fəaliyyətini daha geniş idarəçilik müstəvisində davam etdirib.
Bu bioqrafiyada vəzifələr çoxdur. Amma onun həyat yolunun əsas dəyəri vəzifələrin sayında deyil, işlədiyi yerlərdə qazandığı etimad və etibar olub. Dövlət xidmətində illər keçirmək mümkündür, lakin həmin illəri hörmət və nüfuzla başa vurmaq hər kəsə nəsib olmur.
1991-ci ildən taleyini Azərbaycan Respublikasının Milli Məclisi ilə bağlayıb. Müstəqilliyin ilk illərinin mürəkkəb və ziddiyyətli dövründə parlamentdə çalışmaq təkcə peşəkarlıq deyil, həm də güclü dövlətçilik düşüncəsi tələb edirdi. O, uzun illər Milli Məclis Aparatının Vətəndaşların qəbulu və müraciətləri ilə iş şöbəsinə rəhbərlik edib. 2005-ci ildən 2020-ci ilə qədər həmin şöbənin müdiri kimi çalışaraq vətəndaş müraciətlərinin araşdırılması və dövlət-vətəndaş münasibətlərinin təkmilləşdirilməsi istiqamətində mühüm fəaliyyət göstərib.
Bu vəzifə kənardan sadə görünə bilər. Amma dövlətlə vətəndaşın ən həssas təmas nöqtələrindən biri məhz müraciətlər sistemidir.
Bir məktub…
Bir ərizə…
Bir şikayət…
Bəzən həmin kağız parçasının arxasında bir ailənin taleyi, bir insanın ümidi və bir ömrün gözləntisi dayanıb. İbrahim müəllim müraciətlərə heç vaxt sadəcə sənəd kimi baxmayıb. O bilib ki, hər məktubun arxasında bir insan taleyi dayanır. Dövlətlə vətəndaş arasında etimadın qorunması da məhz bu görünməyən məsuliyyətdən başlayır. Çünki dövlətin gücü yalnız qəbul etdiyi qərarlarda deyil və o qərarların insan həyatında yaratdığı nəticələrdə görünür.
Uzun illərin təcrübəsi ona səbir öyrədib. O anlayıb ki, dövlət idarəçiliyində ən böyük uğur səs-küylü çıxışlar etmək deyil, sistemin ahəngini qorumaqdır. Bəzən vaxtında həll olunan kiçik bir məsələ yüzlərlə insanın həyatında böyük rahatlıq yaradır. Amma həmin işlərin əksəriyyəti nə qəzet manşetlərinə çıxır, nə də televiziya reportajlarına çevrilir.
Dövlətin möhkəmliyi çox vaxt görünən zirvələrdən deyil, görünməyən dayaqlardan başlayır. Həmin dayaqlar isə adətən səhnənin önündə deyil, pərdə arxasında çalışan insanların zəhməti üzərində qurulur.
Onun xarakterində prinsipiallıqla təmkin həmişə yanaşı addımlayıb. Şəxsi münasibətlər heç vaxt peşəkar qərarlarının önünə keçməyib. Çünki yaxşı bilib ki, dövlət qulluqçusunun ən böyük sərvəti kabineti yox, nüfuzudur. Nüfuz isə bir gündə qazanılmır. Bu illərin zəhməti ilə formalaşır və bir anın yanlışlığı ilə itirilə bilər.
Bu gün İbrahim Yusifzadə 2-ci dərəcə dövlət müşaviridir, dövlət qulluğunda səmərəli fəaliyyətinə görə “Dövlət qulluğunda fərqlənməyə görə” medalı, 2017-ci ildə isə 3-cü dərəcəli “Vətənə xidmətə görə” ordeni ilə də təltif edilib.
Lakin onun haqqında danışarkən sadəcə titulları sadalamaq kifayət deyil. Çünki bu ömrün başqa bir tərəfi də var. Şair tərəfi. Özü deyir: “Şeirlər də yazıram. Heç kim üçün yox. Özüm üçün. Gənclikdə şeir sevgiyə kömək edirdi, indi isə ruha. İnsan yaşa dolduqca danışmağa adam tapmadığı sözləri kağıza deyir.”
Bu etirafda böyük bir həyat həqiqəti yaşayır. İllərlə dövlət sənədləri arasında çalışan adam ürəyində sözə də yer saxlayıb. Şöhrət dalınca qaçmayıb, yazdıqlarını çap etdirməyib. Çünki hər insanın daxilində iki dünya yaşayır: görünən və görünməyən. Onun görünən dünyası dövlət xidməti olubsa, görünməyən dünyası şeir, duyğu və düşüncə aləmi olub.
Bəlkə də insanı bütöv edən elə budur vəzifə ilə vicdanın, ağıl ilə duyğunun, dövlət adamı ilə şair ruhunun eyni ürəkdə yaşaya bilməsi.
Bu gün geriyə baxanda o, yenə özünü həmin kənd uşağı kimi hiss edir.
Saçları ağarıb.
Ömür yolları uzanıb.
Çiyinlərinə böyük məsuliyyətlər yüklənib.
Amma saz səsi eşidəndə kövrələn, gözəllik görəndə misra yazan, dostluğa ürəkdən inanan adam dəyişməyib.
Bəlkə də ömrün ən böyük uğuru məhz budur-zamanın insanı dəyişməsinə imkan vermədən, insanlığını qoruyub saxlaya bilmək. Çünki insanın həqiqi yaşı sənədlərə yazılan rəqəmlə yox, qoruyub saxladığı mənəvi dəyərlərlə ölçülür.
Onun dövlət xidmətindəki fəaliyyəti yalnız Milli Məclislə məhdudlaşmayıb. Müxtəlif dövrlərdə Konstitusiya Məhkəməsində çalışıb, daha sonra Əqli Mülkiyyət Agentliyində müşavir kimi fəaliyyət göstərərək dövlət idarəçiliyi sahəsində zəngin təcrübəsini bölüşməyə davam edib.
İbrahim Yusifzadənin ömür yolu bir daha göstərir ki, hər kəs tarix yazmır. Bəziləri tarix kitablarına düşmür, tribunaların önündə görünmür və gurultulu çıxışlarla yadda qalmırlar. Amma dövlətin dayanıqlığını çox vaxt məhz onlar təmin edirlər. Adları manşetlərə çıxmadan, tribunaların önündə görünmədən, gündəlik zəhmətləri ilə.
Səssizcə.
Vicdanla.
Ləyaqətlə.
Və seçdikləri yola ömürlərinin sonuna qədər sadiq qalaraq. Və belə ömürlər yüksək vəzifələrdən daha çox, yüksək dəyərlərlə yadda qalır. Çünki insanı böyüdən tutduğu kürsü deyil, xidmət etdiyi amal olur. İbrahim Yusifzadənin ömür yolu da məhz bu amalın dövlətə sədaqətin, insana hörmətin və vicdanla yaşamağın hekayəsidir.
Samir Əsədli
VHP sədrinin müavini
